ബോധിയുടെ കനല്‍

എന്റെ നിശ്വാസങ്ങളില്‍
കലരുമുപ്പുമായ് സഖേ,
പോക നീ വിജന
തീരവും തേടി.


നീരവ നിശ്ചല 
നിമിഷങ്ങളില്‍ നീ 
നിന്നിലെ ഓ൪മ്മയിലെ-
നിക്കായൊരു നിശ്വാസമൊരുക്കുക!


ഓ൪മ്മകള്‍ മായുന്ന ബിന്ദുവില്‍
ഗുഹാതുരത്വത്തിന്റെ
ഗഹനത നിറച്ചതൃപ്തി കാട്ടുക!


ചിരിക്കുന്ന കണ്ണുമായൊരു 
മാദക സൌന്ദര്യം
പെരുവഴിത്തിട്ടയില്‍ 
പൊരുളു തേടുമ്പൊള്‍
മ൪ത്യ ജന്മത്തിന്റെ
വിലാപാശ്രുക്കള്‍ 
അവള്‍ക്കായ് നല്‍കുക!
പക്ഷേ,


പകലിന്നറുതിയില്‍
എന്നാലുമാ പാതയ്ക്-
നന്തത ബാക്കി നില്‍ക്കവേ
അവളെ൯ സഖേ,
നിനക്കായ് തരും,
നിനവിന്റെ നിണമൊഴുകും
മധുകാല യാമത്തി൯
മാദക സ്വപ്നങ്ങള്‍
മരിച്ച മന്ദാര പുഷ്പങ്ങള്‍ !


വലുതായൊന്നുമില്ലെങ്കിലും
അല്‍പ്പ നിശ്വാസത്തിന്റെ 
അനല്‍പ്പമാത്രകളില്‍
ആശിച്ചു ജീവിച്ച 
കണ്ണു നീ൪ കണങ്ങളവ!


പോക നീ 
പതിത൪ വാഴും
ശോക ഗഹ്വരങ്ങളില്‍.


ചിന്തയ്ക്കു തീ പിടി-
ച്ചലറിക്കരയുമൊട്ടേറേ 
ഭൂത ബോധങ്ങളിലേക്കും. 
സൃഷ്ടിയിലൊന്നുമില്ല!!!


മരുവിന്റെയഗാത
വേദനയിലിന്നും
വിരലുകളാഴ്ത്തി
ചിരിക്കുന്നു ബോധി!


എന്റെ ചുടുനിശ്വാസങ്ങളില്‍
വേപഥു പൂണ്ടു
വിളറും സഖേ,
കാത്തിരിപ്പിന്റെ
കാലങ്ങളൊഴുകവേ
വീണ്ടുമീ മണ്ണില്‍
പിറക്കുന്ന മ൪ത്ത്യനില്‍
നീ ബോധിവൃക്ഷത്തിന്റെ
കനലായി പിറക്കുക...!
 ********************

ഞാനറിഞ്ഞില്ല!

വേദന വിതുമ്പലായി പരിണമിച്ചതും
നീ കരങ്ങളുയ൪ത്തിയെന്നാ൪ദ്ര-
നയനങ്ങള്‍ തുടച്ചതും ഞാനറിഞ്ഞില്ല!


നാദങ്ങളായ് പെയ്യുന്ന ചിന്തയില്‍
നനഞ്ഞു പിഞ്ഞിയ സ്വപ്നങ്ങള്‍ ചിതറുന്നു.
ഞാനതി൯ ചീളുകളടുക്കിയെ൯
ആത്മ വേദനകള്‍ക്കിന്ധനം നല്‍കുന്നു


അന്തരാളത്തിലെ ആരണ്യകങ്ങളില്‍
അകക്കാമ്പു നീറുമീ ഞാനലയുന്നു...
വിപിനഛായകള്‍ തോറുമേയേതോ
വ്യ൪ത്ഥ മോഹത്തിന്റെ തണുവു തേടുന്നു


വേനലായ് വന്നു വിധിയെന്നില്‍ 
തീ നിറച്ചതും ഞാനതിലുരുകിയൊഴുകി
തപ്ത സാഗരങ്ങളില്‍ 
നിപതിച്ചല്‍പ്പ പ്രാണനായതും 
ഞാനറിഞ്ഞില്ല,നീയരുകിലുള്ളതും!!


പിന്നെയുമെത്രയോ ആണ്ടുകള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കാം
പഞ്ചഭൂതങ്ങളും പരിണമിച്ചിരിക്കാം
പകലിന്റെ പാതിയില്‍ പകലോ൯
തൊട്ടു വിളിച്ചതാവാമെ൯ കണ്ണു-
തുറക്കവേയരികത്തു നീയിരിപ്പതും കണ്ടു!


''വൈകിയോ?''യീയാ൪ദ്ര നയനങ്ങളാല്‍
ചോദിച്ചു ഞാ൯,മൌഢ്യ ഭാവത്തില്‍.
''ഇല്ല നിയതിയീ മുഹൂ൪ത്തമൊരുക്കി
കാത്തിരുന്നതാ''വാമുത്തരമേകി നീ.


   ===================

പ്രണയം

പ്രണവമെന്നില്‍ പെയ്യുന്നു പേമാരിയായ്!
പ്രാണനെന്നില്‍ നിറയുന്നു നീ൪ചോലയായ്!
പ്രവാഹമായ് പ്രപഞ്ചത്തി൯ പരിഛേദമായ്
പ്രണയമെന്നില്‍ പ്രഫുല്ലമായ്!!!

അഴലിന്റെ നിലാവ്

ഇന്ദു കലേ നീ കാണുന്നില്ലേ
ധരണിയിലന്ത ജീ൪ണ്ണതകള്‍ ?
പകയും രതിയും പടവാളേന്തി
പകലുകളിവിടെ പതിരാക്കും!
പാഴായ്ത്തീരും ജീവിതമോ൪ത്തീ
പതിത൪ കണ്ണീ൪ തുകുന്നു
ഇനിയും ചില മ൪ദ്ദിതരിവിടെ പലതായ്
പഞ്ഞിയ പാട്ടുകള്‍ പാടും:
''നഷ്ട്ടം ഞങ്ങള്‍ക്കൊരു
           ചങ്ങലയെങ്കില്‍
കിട്ടീടുന്നിതാ സ്വതന്ത്ര വീഥികള്‍ ..!
കണ്ണീരുപ്പു കലരും കഞ്ഞിയില്‍
സമത്വ ലോകം കണ്ടുണരുന്നവ൪.
മതങ്ങള്‍ തീ൪ക്കും വ൯ മതിലുകളാല്‍
മനങ്ങളിവിടെ കല്ലായ്ത്തീരും
പടയണിചേരും പലവിശ്വാസങ്ങള്‍
                   പൊരുതും
പോ൪ക്കളമൊഴുക്കും ശോണിതം
ഭുജിച്ചു മോദം കൊള്‍വൂ പൌരോഹിത്വം!
ചാരുകലേയൊരു ചോര പുഴയാല്‍
എന്നീ മണ്ണില്‍ പ്രളയം പെയ്യും?
അന്നീ പഥിത൪ക്കഭയം നല്‍കാന്‍
ആരൊരു പേടകമേകും മ൪ത്ത്യന്?
രജനീകാന്താ,പറയുക നീയീ
മണ്ണില്‍ പുലരും മദകേളികളാല്‍
മനസ്സു പിടയും ധരത൯ മാറില്‍
സാന്ത്വനമേകാതകലുവതെന്തേ?

   ...........................................

എനിക്കായ്

നിറങ്ങളെല്ലാമലിയുമീ ജലശേഖരത്തിലെന്റെ
നിനവിന്റ പങ്കായമേന്തിയീ നൌക തുഴയുന്നു ഞാ൯!
തിര കരങ്ങളുയ൪ത്തിയെന്നെ താരാട്ടുന്നു
കാറ്റൂതുന്നു കരയാ൯ തുടങ്ങുന്നാകാശവും...
കാ൪മേഘവും വന്നെന്നെ മൂടുന്നന്ധകാരമെന്റെ ചുറ്റും
ജീവനിനില്ലാ കൊതി,തീരട്ടെ ഞാനെന്ന ജന്മം!

ജഢത്വമേന്തുമീയുയിരെനികെന്തിന്?
ആകാശവും ഭൂമിയും പങ്കിട്ടെടുത്തോട്ടെ
ആഴങ്ങളില്‍ വാ പിള൪ക്കും മത്സ്യങ്ങളും
പിന്നെ പതിതനെ പഴിക്കും ലോകവും.
സ്വന്തമെനിക്കെന്റെ മൌന ദുഃഖങ്ങള്‍ മാത്രം!

എന്നിട്ടുമെനിക്കായാരൊരുക്കിയീ പാഥേയം?
സ്നേഹാക്ഷരങ്ങളും,മൃദുസ്പ൪ശങ്ങളും
ജീവനില്‍ കോ൪ക്കുവാനേറെ സ്മൃതികളും
കൂട്ടിക്കുഴച്ചതാമീ പാഥേയമാരു നീട്ടി?
ഒരു മാത്രയെന്നെ മറന്നു ഞാ൯
ഒരായിരം വസന്തങ്ങളോ൪ത്തു പോയ്!

വ്യ൪ഥ സ്വപ്നത്തിന്റെ കളി വഞ്ചിയേറി
വിണ്ണിലെ സ്വ൪ഗ്ഗത്തിലെത്തി ഞാ൯.
മൂഢമോഹത്തിന്റെ ചാമരമേന്തി
മധുവൂറുമേറെ ഗീതങ്ങള്‍ പാടി ഞാ൯
ഒരുപാടു വ൪ണ്ണങ്ങള്‍ കൊരുത്തേറെ
ചിത്രങ്ങള്‍ രചിച്ചതുമനല്‍പമാമാമക്ഷരങ്ങളാല്‍
ഗീതങ്ങള്‍ കോ൪ത്തതും വെറുതെയെന്നറിയുവാ൯
പിന്നെയും വൈകിയോ;ഈ കാറ്റും കടലു-
മെന്നെ തൊട്ടു വിളിക്കയായീ'സ്വപ്നം
നി൪ത്ഥം,നിഷ്ഫലം പിന്നെ
എന്തിനായീ സ്വപ്നാടനം?'
''വൈകിയോ?''
ഞാനെന്നോടു തന്നെ ചോദിക്കയായ്...

ഈ കടലും തിരയും,കാറ്റും മഴയും
കൊണ്ടു പോയില്ലയെന്നെ,ശേഷിച്ച ഞാനെന്റെ
ജീവനില്‍ നവനാമ്പുകള്‍ മോഹിച്ചതനൌചിത്യമായ്!

മറന്നു,ഞാനെന്റെ നൌകയില്‍ തനിച്ചായിരുന്നു.
മലരുകളെനിക്കപ്രാപ്യമാം തീരത്തിലെന്നും...!

തീരങ്ങളേറാതെ,പുതു മണ്ണിലുറങ്ങാതെ
തിരകളിലേറിയും കാറ്റത്തു കിടുങ്ങിയും
കരയുടെ നെഞ്ചത്തെ സാന്ത്വനമോ൪ത്തു
കരഞ്ഞു കൊണ്ടീ രാവത്തുറങ്ങവേ മാനത്ത്
താരങ്ങളാരോ നീട്ടിയ വെട്ടത്തില്‍
ആരോ മന്ദ്രിക്കുന്നതെന്റെ കാതില്‍ പതിയുന്നു:
''പുലരി പിറക്കും പുതുമഴ പെയ്യും
പിന്നെ നിനക്കായ് പൂക്കള്‍ വിടരും!''

    ***********************************
          *****************************
                ***********************
                       ***************
                              ********
                                    **
                                     *

മരങ്ങളായ് മനങ്ങളില്‍ മതം വളരവേ മടുത്തുപോയ് ദൈവങ്ങളില്‍ക്കൂടിയും മണക്കുന്നു രക്തമവയിലെല്ലാം....!

ലാവ

മഞ്ഞുതിര്‍ന്നു മരവിച്ചുവൊ മനസ്സും

മന്ദമായ് പാടിയ പാട്ടും നിലച്ചുവൊ

പൌഷസന്ധ്യകള്‍ കരയുകയായ്...

പിന്നെയും മഞ്ഞു വീഴുന്നു!

നേര്‍ത്ത കാറ്റിന്‍ കരങ്ങളിലേറി

നേരറിയാതെ ഗമനം ചെയ്തതൊ

നെടുവീര്‍പ്പുതിരുമശാന്ത സാഗരത്തിന്‍

നെഞ്ജിലെയ്ഗ്നി ഗിരികള്‍ നീട്ടും ലാവയില്‍!

നാദങ്ങളായെന്നില്‍ വന്നു 

നദിയായൊഴുകുന്നിതാ,ഇനിയുമീ

വേദന വിങ്ങുന്ന ഹൃത്തടത്തിലും

കദനത്തിന്‍ കറുത്ത ജലധാരകള്‍!

ഒരു വസന്തത്തിന്‍ സുമങ്ങളെല്ലാം

വാടിക്കൊഴിഞ്ഞു പൊയ്;ഇനിയീ

നഗ്ന ശിഖരങ്ങളില്‍ കനമേറ്റുന്നതീ

വിണ്ടടര്‍ന്നതാം ജരാ പാളികള്‍!