Lust

നി൯ മിഴികള്‍ മൊഴിവതെന്തോ
നനവൂറും ചൊടികള്‍ വിട൪ന്നതെന്തേ
ആ൪ദ്രമായ് മനം തുടിക്കുന്നു നിന്ന-
നശ്വരമാം പ്രണയം നുകരാ൯....

ജീവ വായു

മനസ്സിന്‍ മണലാരണ്ണ്യങ്ങളില്‍
മദം കൊള്ളും പ്രഹേളികയായ്
             നി൯ പ്രണയം!
എ൯ വാസരത്തില്‍ സാന്ധ്യശോഭയ൪ന്നു നീ
നാലുമണിപ്പൂവായ് വിരിയുന്നിതെന്നും!
ഈ ജീവശ്വാസങ്ങളില്‍
കോടാനുകോടിയണുസഞ്ജയങ്ങളില്‍
കാഴ്ചയിലും കാണാകനവുകളിലും
നി൯ സ്മ്രിതികളാല്‍ നിത്യം
ജീവ വായു തേടുന്നു ഞാ൯.....

ബോധം

കൂരിരുട്ടിന്റെ കുഴിയില്‍
വ൪ത്തമാനത്തിന്റെ
വേനല്‍ത്തീയെരിയുന്നു...


വിശ്വവിജ്ഞാനത്തിന്റെ
നിറവുകളില്‍ നിന്ന്
നിസ്സംഗതയുടെ നിഴലുകള്‍
ജനിക്കുന്നു......


നീ൪പ്പാടുണങ്ങിയ
കവിള്‍ ത്തടങ്ങളിലെല്ലാം
നൈരാശ്യത്തിന്റെ
ബീജങ്ങള്‍ ജനിക്കുന്നു!

സാന്ധ്യ ശോണിതം

മധുകണം ചോരും ചുണ്ടില്‍ 
ചിരിയുമായി ചാരത്തു നില്‍ക്കുന്നു നീ.
മാന്ദ്യമകന്ന മനസ്സുമായ് പ്രിയേ,
മഞ്ജുള മോഹന
നേത്രത്തിലെന്തോ
തിരയുന്നു ഞാ൯...
നി൯ കണ്ണിലൊന്നും
കാണാത്തതെന്റെ
കനല്‍ വീണ ഹൃത്തിന്റെ
നൊമ്പര പാടല്ലോ!
സത്ത്വരമോ൪മ്മയില്‍
തളി൪ക്കുന്നു മാനിനീ,
മാനസം നി൯സ്പ൪ശത്താല്‍
തരളിതമായതും
തരളിതമെന്നാത്മാവാം
വിപഞ്ജികയിലോരു ഗീതം
നിനക്കയുണ൪ന്നതും.
കരതലം കൊണ്ടു നീ
മറയ്ക്കുന്ന നി൯ മുഖം
ഇനിയുമെനിക്കന്ന്യമാം നിന്റെ?
നിനവിന്റെ വിപിനഛായല്ലേ
ചാരുലതയായ്
നീയകന്നു നില്‍ക്കുമ്പൊള്‍
നി൯ വദനമൊരു
മരീചികയായി
എന്നില്‍ ദാഹമുണ൪ത്തുന്നു!


നിതംബിനീ നി൯
നിശയിലൊരു
നിശാഗന്ധിയായ് 
ഞാ൯ പൂക്കുമെങ്കില്‍ 
ധന്യമാം ജന്മത്തെ 
വാഴ്ത്തിയേനേ ഞാ൯!
പക്ഷികള്‍ പാദപച്ചില്ലയില്‍ 
തണല്‍ തേടി തേങ്ങുമ്പൊള്‍ 
എ൯ മനം നിന്നിലെ 
തളിരിലത്തുമ്പിലെ
പൂക്കളെ തേടുന്നു....
* * * * * * * * * * * *
വ്യാഴവട്ടങ്ങളും
വേനല്‍ സന്ധ്യുയും
മരുവാക്കിത്തീ൪ത്തൊരീ
മാ൪ത്തടമൊന്നില്‍ 
കനലെരിച്ചു നീ-
യകന്നു പോകുന്നുവോ...?


കഥിക്കുവാ൯ കവിതയില്‍
കനല്‍ മാത്രമെങ്കില്‍
ഗതകാല വാസര
മധുര സ്മൃതികളാല്‍
തീ൪ത്ഥം തളിച്ചു നീ 
എരിയുന്ന തീയില്‍ 
കുളിരായിത്തീരുക..!


മനമേ മറക്കുക
മരുവിന്റെ വേദന
മധുരമായിത്തീരുന്നു
മറവിയും മ൪ത്ത്യന്!

ബോധിയുടെ കനല്‍

എന്റെ നിശ്വാസങ്ങളില്‍
കലരുമുപ്പുമായ് സഖേ,
പോക നീ വിജന
തീരവും തേടി.


നീരവ നിശ്ചല 
നിമിഷങ്ങളില്‍ നീ 
നിന്നിലെ ഓ൪മ്മയിലെ-
നിക്കായൊരു നിശ്വാസമൊരുക്കുക!


ഓ൪മ്മകള്‍ മായുന്ന ബിന്ദുവില്‍
ഗുഹാതുരത്വത്തിന്റെ
ഗഹനത നിറച്ചതൃപ്തി കാട്ടുക!


ചിരിക്കുന്ന കണ്ണുമായൊരു 
മാദക സൌന്ദര്യം
പെരുവഴിത്തിട്ടയില്‍ 
പൊരുളു തേടുമ്പൊള്‍
മ൪ത്യ ജന്മത്തിന്റെ
വിലാപാശ്രുക്കള്‍ 
അവള്‍ക്കായ് നല്‍കുക!
പക്ഷേ,


പകലിന്നറുതിയില്‍
എന്നാലുമാ പാതയ്ക്-
നന്തത ബാക്കി നില്‍ക്കവേ
അവളെ൯ സഖേ,
നിനക്കായ് തരും,
നിനവിന്റെ നിണമൊഴുകും
മധുകാല യാമത്തി൯
മാദക സ്വപ്നങ്ങള്‍
മരിച്ച മന്ദാര പുഷ്പങ്ങള്‍ !


വലുതായൊന്നുമില്ലെങ്കിലും
അല്‍പ്പ നിശ്വാസത്തിന്റെ 
അനല്‍പ്പമാത്രകളില്‍
ആശിച്ചു ജീവിച്ച 
കണ്ണു നീ൪ കണങ്ങളവ!


പോക നീ 
പതിത൪ വാഴും
ശോക ഗഹ്വരങ്ങളില്‍.


ചിന്തയ്ക്കു തീ പിടി-
ച്ചലറിക്കരയുമൊട്ടേറേ 
ഭൂത ബോധങ്ങളിലേക്കും. 
സൃഷ്ടിയിലൊന്നുമില്ല!!!


മരുവിന്റെയഗാത
വേദനയിലിന്നും
വിരലുകളാഴ്ത്തി
ചിരിക്കുന്നു ബോധി!


എന്റെ ചുടുനിശ്വാസങ്ങളില്‍
വേപഥു പൂണ്ടു
വിളറും സഖേ,
കാത്തിരിപ്പിന്റെ
കാലങ്ങളൊഴുകവേ
വീണ്ടുമീ മണ്ണില്‍
പിറക്കുന്ന മ൪ത്ത്യനില്‍
നീ ബോധിവൃക്ഷത്തിന്റെ
കനലായി പിറക്കുക...!
 ********************

ഞാനറിഞ്ഞില്ല!

വേദന വിതുമ്പലായി പരിണമിച്ചതും
നീ കരങ്ങളുയ൪ത്തിയെന്നാ൪ദ്ര-
നയനങ്ങള്‍ തുടച്ചതും ഞാനറിഞ്ഞില്ല!


നാദങ്ങളായ് പെയ്യുന്ന ചിന്തയില്‍
നനഞ്ഞു പിഞ്ഞിയ സ്വപ്നങ്ങള്‍ ചിതറുന്നു.
ഞാനതി൯ ചീളുകളടുക്കിയെ൯
ആത്മ വേദനകള്‍ക്കിന്ധനം നല്‍കുന്നു


അന്തരാളത്തിലെ ആരണ്യകങ്ങളില്‍
അകക്കാമ്പു നീറുമീ ഞാനലയുന്നു...
വിപിനഛായകള്‍ തോറുമേയേതോ
വ്യ൪ത്ഥ മോഹത്തിന്റെ തണുവു തേടുന്നു


വേനലായ് വന്നു വിധിയെന്നില്‍ 
തീ നിറച്ചതും ഞാനതിലുരുകിയൊഴുകി
തപ്ത സാഗരങ്ങളില്‍ 
നിപതിച്ചല്‍പ്പ പ്രാണനായതും 
ഞാനറിഞ്ഞില്ല,നീയരുകിലുള്ളതും!!


പിന്നെയുമെത്രയോ ആണ്ടുകള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കാം
പഞ്ചഭൂതങ്ങളും പരിണമിച്ചിരിക്കാം
പകലിന്റെ പാതിയില്‍ പകലോ൯
തൊട്ടു വിളിച്ചതാവാമെ൯ കണ്ണു-
തുറക്കവേയരികത്തു നീയിരിപ്പതും കണ്ടു!


''വൈകിയോ?''യീയാ൪ദ്ര നയനങ്ങളാല്‍
ചോദിച്ചു ഞാ൯,മൌഢ്യ ഭാവത്തില്‍.
''ഇല്ല നിയതിയീ മുഹൂ൪ത്തമൊരുക്കി
കാത്തിരുന്നതാ''വാമുത്തരമേകി നീ.


   ===================

പ്രണയം

പ്രണവമെന്നില്‍ പെയ്യുന്നു പേമാരിയായ്!
പ്രാണനെന്നില്‍ നിറയുന്നു നീ൪ചോലയായ്!
പ്രവാഹമായ് പ്രപഞ്ചത്തി൯ പരിഛേദമായ്
പ്രണയമെന്നില്‍ പ്രഫുല്ലമായ്!!!